thelONELYcENTURYclUB since 1976

           to see if i still feel

i focus on the pain

           the only thing that's real

the needle tears a hole

           the old familiar sting

try to kill it all away

 
           but i remember everything

    -- Trent Reznor , Nine Inch Nails Hurt --

 

**ลอกมาจากเว็บ Faylicity.com**

วันนี้เกือบจะเป็นวันปกติธรรมดาวันหนึ่งของเราอยู่แล้วเชียว (ซึ่งปกติธรรมดา=ดี)

หากว่าไม่เกิดเหตุการณ์เช่นเมื่อบ่ายที่ผ่านมานั่นเข้าให้ซะก่อน--

 

หอบหนังสือกองใหญ่พะรุงพะรังขึ้นรถสองแถวออกไปหน้าปากซอยออฟฟิศ

เพื่อจะนำไปส่งไปรษณีย์บึงทองหลาง

แดดร้อนเปรี้ยง คนขับรถสองแถวซิ่งนรกแตก จนห่อหนังสือที่หอบอยู่บนตักนั่นแทบจะเทลงไปกองที่พื้นอยู่หลายหน

 

รถเลี้ยวเข้าท่าจอดที่หน้าปากซอย ผู้โดยสารหัวทิ่มหัวตำไปตามตามกัน

แม้เหตุการณ์แนวรบด้านตะวันออก(กลาง)จะยังคงกรุ่นกรุ่น แต่สำหรับเหตุการณ์แบบนี้

คนขับรถโดยสารเยี่ยงนี้ในบ้านเราเมืองเรากลับกลายเป็นเรื่องธรรมดาสามัญ (เอ่อ...เกี่ยวกันตรงไหนฟะ)

ที่ผู้โดยสารก็ทำได้เพียงสงบปากสงบคำ และพร่ำภาวนาร้องขอชีวิตและความปลอดภัยอยู่ข้างในใจ-แผ่วเบา

 

บางครั้งคล้ายกลายเป็นสิ่งเบาโหวงสำหรับการดำเนินชีวิตท่ามกลางความรีบร้อนรุนแรงขับเคี่ยวกันอย่างเอาเป็นเอาตาย

เพื่อความอยู่รอดในมหานคร...เฮ้ย...เบาโหวงเชียวเหรอกับการเรียกร้องทวงถามถึงสิทธิของผู้บริโภค

และการต้องเอาชีวิตไปแขวนเสี่ยงกับมนุษย์ผู้มีอวัยวะครบถ้วนเช่นเดียวกันกับเรา

แต่กลับบ้าคลั่งทุกครั้งยามเมื่อตีนได้สัมผัสแตะคันเร่งที่เขาเพียงผู้เดียวได้รับอำนาจในการควบคุมมัน

 

เฮ้อ...บ่นเพ้อไม่เข้าท่าว่ะ ชีวิตมีทางเลือกมากกว่านี้มั้ย

คิดอย่างหยั่งรากลงลึกไปก็เป็นปัญหาระดับชาติเลยเชียวนั่น

เป็นปัญหาเชิงโครงสร้างของประเทศชาตินี้เมืองนี้ที่เรื้อรังกันมานานแสนนาน...

 

เอาล่ะ ถึงไปรษณีย์ได้โดยรอดปลอดภัยก็ดีนักหนาแล้ว--

ที่ทำการไปรษณีย์ไม่มีอะไรต้องยุ่งยาก ต่อแถวเดินตาม ทำตามขั้นตอน

ถึงคิวก็แจ้งความจำนงถึงสิ่งที่จะต้องทำกับเจ้าหน้าที่ จ่ายตังค์  แล้วทุกอย่างก็เสร็จสิ้นโดยง่ายดาย

 

มีติดหูติดตาอยู่เพียงเล็กน้อย-- พนักงานไปรษณีย์ที่นี่มีแต่หนุ่มหนุ่มหล่อหล่อทั้งนั้น

ทำเอาออกจะมือไม้สั่นอยู่บ้าง ไม่นะไม่ ปกติเราไม่ได้ชอบคนหล่อเท่าไหร่ แต่มันก็อดที่จะประหม่าไม่ได้น่ะ

ทำอะไรผิดพลาดไปเพียงนิดก็ให้ถึงแก่อาการอายเอาได้ง่ายง่ายเหมือนกัน

 

เดินออกจากไปรษณีย์อย่างผู้มีชัย วันนี้เราจัดการธุระจำเป็นได้อย่างเป็นระบบ

ไม่มีสิ่งใดใดผิดพลาดให้ต้องมีเสียงร้องเรียกตามหลังเหมือนที่มักจะเป็น

 

“คุณคะ(ครับ) คุณยังไม่ได้...เลยค่ะ(ครับ), คุณคะ(ครับ) คุณลืม...ค่ะ(ครับ)”

 

ประตูบานกระจกปิดตัวลงอย่างสงบสวยงาม แต่กระนั้นในมือยังคงมีใบเสร็จค่าส่งพัสดุถือค้างไว้

ต้องรีบจัดการ ต้องรีบจัดการเก็บเข้ากระเป๋าโดยเร็ว ก่อนที่มันจะปลิวคว้างหายไปต่อหน้าต่อตา(อย่างที่เคยเกิดขึ้นมาแล้ว)

 

เปิดกระเป๋าเตรียมเก็บใบเสร็จ--

ของที่อยู่ภายในกระเป๋า อันได้แก่ บัตรเอทีเอ็ม และเศษกระดาษต่างต่างก็ร่อนหล่นออกมาจนได้

ก้มลงเก็บอย่างรักษาท่าทีที่สุด ทำให้มันเป็นเรื่องปกติธรรมดาสามัญโลกและมนุษย์...

 ก็ใครไม่เคยทำของตกหกหล่นกันบ้างเล่านั่น

 

เก็บของเข้ากระเป๋าสตางค์เรียบร้อย เตรียมก้าวขาเดินอีกก้าว

สติสัมปชัญญะบางส่วนหน่วงเหนี่ยวให้ยั้งคิดได้ทันว่า เงินในกระเป๋าที่มีอยู่สามร้อยบาทได้หายไปซะแล้ว

มันต้องหล่นไปพร้อมกับบัตรต่างต่างนั่นอย่างไม่ต้องเสียเวลาคิดให้นานเลย

 

และเพียงชั่วครู่เท่านั้น คิดไม่นานเลยจริงจริง

เดินกลับไปที่หน้าประตูตรงที่เก็บบัตรเข้ากระเป๋าเมื่อครู่ ห่างไปเพียงสามสี่ก้าวเท่านั้น

แต่ไม่เห็นมีร่องรอยของเงินจำนวนสามร้อยบาทนั่นเลย

 

งงงวยและทบทวนความทรงจำของตัวเองอยู่สักสามวินาที

เราไม่ได้ลืมนาโว้ย ตอนออกจากออฟฟิศเราเอาสตางค์ของตัวเองใส่มาด้วยสามร้อยบาทจริงจริงนี่หว่า

เป็นแบงก์ร้อยจำนวนสามใบ ได้รับทอนมาจากเซ่เว่นอีเลฟเว่นเมื่อวาน แบงก์ยังใหม่เอี่ยมกรีดนิ้วมือได้เลือดไหลซิบซิบเชียว

 

และก่อนที่จะคิดคาดโทษในความขี้หลงขี้ลืมของตัวเองไปมากกว่านี้

สายตาก็พลันเหลือบไปเห็นชายหนุ่มผู้หนึ่งกำลังกรีดแบงก์ร้อยพับใส่กระเป๋าหน้าอกเสื้อด้านขวา

...เรามองสบตากันชั่วแวบหนึ่ง...

 

ไม่ทันได้คิดอะไรมากไปกว่านั้น

 

ชายหนุ่มคนนั้นก็ปราดเข้าไปนั่งในรถกระบะคันใหม่เอี่ยมด้านที่นั่งคนขับ ซึ่งจอดอยู่ที่หน้าที่ทำการไปรษณีย์นั้น

และก่อนที่ความรู้สึกและหัวสมองอันช้าเชือน(เสมอเสมอ)ของเราจะทันได้ฉุกคิดอะไร

 ชายคนนั้นก็สตาร์ทรถออกจากที่นั่นไปซะแล้ว...

 

นั่นเอง...ทิ้งให้เราได้ทันคิดว่า เงินสามร้อยบาทที่หายไปจากกระเป๋าของเรามันไปอยู่ในกระเป๋าเสื้อของชายคนนั้นแล้ว

อย่างไม่ได้ปรักปรำ อย่างหัวสมองของคนความรู้สึกช้าจะทันคิดได้ อย่างเจ็บปวด เจ็บใจ

อย่างแสนเศร้าไปกับชะตากรรมของตัวเอง

อย่างแสนเศร้าไปกับพฤติกรรมเยี่ยงนั้นของมนุษย์ผู้หนึ่งที่หยิบของอื่นใดซึ่งไม่ใช่ของตนไปได้อย่างหน้าตาเฉย

 

เรา...ห่างจากเขาเพียงแค่ไม่กี่ก้าว

เขาไม่ต้องออกแรงกระแทกเสียงตะโกนเรียกเราด้วยซ้ำ

เขาแค่เปล่งเสียงออกมาเพียงเบาเบา

เพียงแค่เขาจะทำ...เราก็พร้อมที่จะหันหน้ากลับไป...และขอบคุณเขา

ยิ้มให้เขาด้วยรอยยิ้มอันจริงใจอย่างที่สุดเท่าที่ผู้หญิงหน้าอูมแก้มป่องคนนี้จะทำได้

 

และเราคงต่างไม่ต้องมีเรื่องให้บาดหมางติดค้างใจกันไป

 

 ไม่ได้โมโหหรือโกรธเคือง แต่กลับรู้สึกเศร้า เป็นความเศร้าบาดลึก

จริงอยู่มันอาจไม่ใช่เงินจำนวนมากมายอะไรเลย

แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่ามันมีความจำเป็นมากแค่ไหนสำหรับการดำเนินชีวิตประจำวัน

สำหรับผู้กลายสภาพมาเป็นมนุษย์เงินเดือนอีกครั้งของเรา...

 

เจ็บปวดและเศร้าใจไปกับการกระทำของชายผู้นั้น

ชายผู้ขับรถกระบะใหม่เอี่ยม ชายผู้ปฏิเสธการร้องเรียกให้เราหันกลับไป

ชายผู้ปฏิเสธสำนึกใฝ่ดีในตนเอง

 

ชายผู้หนึ่งซึ่งทำให้ความรกรุงรังของเมืองใหญ่กลายเป็นความน่าเกลียดน่าชังยิ่งขึ้นไปอีก...

 

กลับถึงออฟฟิศโทร.หาแม่ เล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้แม่ฟัง

แม่นิ่งไปสักพัก แล้วว่า...

 

“ทีหน้าทีหลังก็ระวังระวังหน่อย เราน่ะชอบทำอะไรรีบรีบรนรนอย่างนี้อยู่เรื่อย,

แล้วไม่ต้องมามัวนั่งนึกเสียดายมันล่ะเงินนั่นน่ะ,

คิดเสียว่าชาติก่อนเราคงเคยไปหยิบยืมของเขามาแล้วไม่ได้ใช้คืนเขา...ไม่ต้องคิดมากนะลูก”

 

วางโทรศัพท์แม่ไป รู้สึกดีขึ้นมานิดหน่อย แต่ความเศร้าใจยังคงลอยวน...

 

คนเช่นนี้...แม่ยังใช้ระบบคิดเช่นนี้กับคนเช่นนี้ได้

 

เฮ้อ...อยากคิด อยากทำ และอยากเป็นให้ได้สักครึ่งหนึ่งของแม่ก็คงเพียงพอ

น่าจะเพียงพอนะสำหรับกลไกการป้องกันตัวเองจากแรงกระทบภายนอก...

 

ไม่รู้ว่าแม่ใช้หัวจิตหัวใจชนิดไหนกัน ในการจัดการกับความคิดประเภทนี้

กับคนประเภทนี้ และกับสถานการณ์เช่นนี้

 

...แต่ที่แน่แน่...

 

คงไม่ใช่ชนิดเดียวกันกับชายหนุ่มผู้นั้นอย่างแน่นอน